Bilmezliğe açılan bir kapı daha,bir kapı daha yalnızlığa açılıyor.Kapı gıcırdıyor senin yalnızlığını yüzüme vurmak için,yalnızlığının yüreğini iyice titretsin diye...
Her gün birileri hayatından çıkar ansızın.Anlamazsın o an yalnızlığın kemiklerini sızlatan soğukluğunu.Gözyaşı olup aktığını düşünürüsn her gün ağlarsın;ama her an,her saniye,her yerde yanındadır.
Etrafına hep zarar vermiş,insanları uzaklaştırmışsındır.Öldüğünde,evinden gelen kokular yüzünden fark edilirsin,Tabutun sevildiğin için taşınmaz,insan olduğun için omuzlarda taşınırsın...Değerin sadeze insan olduğundandur.Tek omuzlara alınışın öldüğündendir.Hayatındaki tek beyaz kafenindir.Gözün her an karaydı ve ansızın karanlığa gömülür korkarsın karanlıktan.Korka alışkınsın sen yalnızlığa,laranlığa.Korkma! Alışkınsın sen...